topleft
topright

Aankomende activiteiten

Lid worden van HVV

Actie kerkuittreding



Voelt u zich nog thuis in de kerk?

Zoeken...

HVV Regio Antwerpen-Noord
Wapenstilstand 2015


Verleden jaar herdacht men op gepaste wijze het einde van WO 1 en dit jaar is het 70 jaar geleden dat WO 2 een einde kreeg.

“Nooit meer oorlog!” woorden die men na beide wereldoorlogen uitsprak maar die blijkbaar een utopie zijn. Want geweld is er spijtig genoeg nog steeds. Onder een andere vorm misschien met terroristen, extremisten en fanatici die hun godsdienst misbruiken om geweld te plegen.

Dat wij in een turbulente wereld, in heikele tijden leven, is een open deur. De beeldenstoet in de nieuwsmedia van inslaande mortieren, doorzeefde gebouwen en lijken, hartroerende begrafenisplechtigheden of vluchtelingenstromen, wanhopige artsen en ontredderde ooggetuigen trekt dagelijks aan ons voorbij. Aan dat soort “overkill” zijn wij, beeldconsumenten, allang gewend geraakt. Alleen als de nieuwslezer ons waarschuwt “want sommige beelden kunnen schokkend zijn” kijken we gespitst op. Ook het internet of de spelconsole bieden legio mogelijkheden om je vijand interactief en op “onvoorstelbare realistische wijze “ te lijf te gaan en hem daarbij letterlijk een na een de leden van het lijf te rukken.

Dat is voor ons vrijzinnigen een brug te ver!

De kijker of speler mag zich inzake oorlogsaangelegenheden ervaringsdeskundigheid toedichten, het is en blijft een misplaatste idee: we zijn hooguit met de sensationele of sentimentele kant, de buitenkant van oorlog vertrouwd.

Inderdaad, de onzekerheden van vandaag verbleken in vergelijking met de onzeglijke verschrikkingen die echte oorlogen, zoals WO 1 en WO 2, aanrichten.

Het hooggestemde adagium van H.G. Wells “ The War that will end war “ dat de oorlog finaal wel zichzelf zou verdelgen, was buiten de logica inherent aan elke oorlog gerekend en bleek een schromelijke misgreep. Nog een utopie!

Het “Tyne Cot Cementary”, de grootste militaire begraafplaats van het Britse Gemenebest op het Europese vasteland, blijft een pakkend symbool van de zinloze menselijke verkwisting. Om een herhaling van zo’n wereldbrand te voorkomen werd de Volkenbond opgericht. Die kon echter niet verhelen dat er een nieuwe siddering van nationalisme door Europe raasde in 1940.

Uiteindelijk is en blijft de hele Eerste Wereldoorlog zowel in zijn oorzaken, als in zijn verloop een raadsel. Een mens vraagt zich af hoe het de wereld zou zijn vergaan indien de oorlog maar enigszins anders had gebalanceerd waar en toen het erop aankwam. Het is een verbijsterend raadsel waarom een welvarend continent, op de toppen van zijn geestelijke en culturele uitstraling, zijn wereldwijde macht en verworvenheden, zijn lot, in de waagschaal legde van een even weerzinwekkend als heilloos mondiaal conflict.

Vrijwel zonder uitzondering wist iedere gelovige soldaat zich geplaatst voor de onoplosbare vraag waar “zijn God” stond in deze infernale strijd. Voor vrijzinnigen was er toen geen plaats, hoewel ze mee streden en stierven op het slagveld.

“Welk nut ligt er in het storten van bloed?”

Voor wie conflicten gewapenderhand zocht te beslechten, is dit de ultieme zinsvraag, voor wie zicht bij die optie neerlegt, een verdicht van schuldig verzuim. Een antwoord op die vraag is er niet, de visie dat de oorlog zichzelf overbodig maakt, is tot nader order een schromelijke misvatting. Inherent aan elke militaire onderneming, hoe gelegitimeerd haar motieven ook, blijft het risico bestaan dat ze de verhouding tussen doel en middelen scheeftrekt en op haar beurt de opmaat wordt tot een slechte oorlog en een slechte vrede.

Landen en sommige mensen zijn gaan beseffen dat vrede voordeliger is dan oorlog, al was het maar om economische redenen.

Het concept “de banaliteit van het kwaad” zag het levenslicht na het geruchtmakende proces in 1961 tegen de nazileider Adolf Eichmann, één van de architecten van de uitroeiing van de joden in WO 2. Eichmann profileerde zich in de rechtszaal niet als het sadistische monster dat de publieke opinie na de oorlog van hem maakte, maar als een zelfs wat saaie bureaucraat die de opdrachten die hij kreeg minutieus uitvoerde. Het idee van de banaliteit van het kwaad maakt het mogelijk de wreedste misdaden van de mensheid te begrijpen zonder dat we er gewone mensen verantwoordelijk voor hoeven te stellen.

Maar slechts weinig leiders hebben de morele kracht om tegen een opgezweepte publieke opinie in te gaan en te proberen een escalatie van geweld met onderhandelingen in de dijken. Vrijzinnigen discussiëren liever en argumenteren liever over alle onderwerpen, met geven en nemen, maar niet met geweld.

Studies hebben aangetoond dat nieuwsverslagen van oorlog zelden expliciet dodelijke slachtoffers van de eigen partij vermelden, waardoor oorlog aanvaardbaar moet blijven.

Noorse onderzoekers, in de wetenschappelijke wereld onverbeterlijke optimisten en goed in het promoten van vrede, poneerden eind 2012 in het weekblad “International Studies Quarterly” dat de wereld goed op weg is om vredelievender te worden; tegen 2050 zouden er maar half zoveel conflicten zijn als vandaag. Vooral in het Midden-Oosten zou het tegen dan veel rustiger geworden zijn. Extreme conflicten, zoals in Syrië, zouden er niet meer zijn - volgens de Noorse prognoses zouden de conflicten in Syrië en Irak binnen een paar jaar trouwens voorbij zijn. Beter laat dan nooit!

In tegenstelling tot wat andere onderzoekers vaststelden, zagen de Noren in hun cijfers een gestage daling van het aantal conflicten, zeker in de laatste decennia. Ze wijten dat aan een algemene afname van de “aanvaardbaarheid” van oorlog in ons systeem, net zoals duelleren, martelen en het uitvoeren van de doodstraf in grote delen van de wereld niet langer aanvaard zijn. Het vakblad “American Psychologist” stelde eind 2013 dat onderzoek veel minder zou moeten worden toegespitst op het vermijden van oorlog en andere vormen van geweld dan op het benadrukken van de positieve gevolgen van vrede.

Het klinkt voor ons vrijzinnigen als een geitenwollensokkenanalyse die je niet in een wetenschappelijk discours zou verwachten.

Wij vrijzinnigen willen meewerken aan een beleid dat mensen meer kansen en troeven geeft om aan werk te geraken, om vrede te bekomen, om gelijke rechten voor iedereen!

Daarom vinden we dat al die onderzoeken beter zouden stoppen, en men focust op het bekomen van een vredige wereld, waarin mensen samen leven, samen werken en discussiëren, maar waar al dat wapengekletter niet nodig is.

Laat u niet overdonderen door om het even welke godsdienst ook, omdat de extremisten en fanatici steeds misbruik maken van sommige delen in hun godsdienstboeken om ons te overdonderen. Dat kunnen wij vrijzinnigen niet toelaten omdat wij staan voor een harmonieuze samenleving, vrijheid van meningsuiting en vreedzaam samenleven; Hopelijk geraken we ooit (en liefst vandaag dan morgen ) op een punt dat vrede een werkelijkheid is.

VVM

 
BEDANKT LUC VERSCHUEREN – WELKOM EVELINE BEERTS

Door allerlei omstandigheden, waaronder zijn werkzaamheden, heeft onze voorzitter van HVV/OVM Regio Antwerpen Noord en ondervoorzitter van HVV/HV Regio Antwerpen Noord ontslag genomen. Jarenlang was hij een waardevolle steun voor onze afdelingen. Hij was ook altijd bereid om zijn handen uit de mouwen te steken bij onze activiteiten en was een, wat wij kunnen omschrijven “een actieve, realistische vrijzinnig humanistische mens”. We zullen hem missen op onze vergaderingen en evenementen.

Maar we zijn er zeker van dat hij, als het mogelijk is, nog op onze activiteiten zal verschijnen.

Zo gaat dat in het verenigingsleven. De taak van voorzitter van HVV/OVM Regio Antwerpen Noord is voorlopig overgenomen door Eveline Beerts! Een jonge energieke vrouw als voorzitter! Dat hebben we nog niet gehad. Maar we zijn ervan overtuigd dat er met Eveline een nieuw elan kan komen.

Als er nog mensen zijn die tot ons bestuur willen toetreden: laat het ons weten want we kunnen altijd nieuwe krachten met nieuwe ideeën gebruiken om de vrijzinnigheid in de Regio Antwerpen Noord verder te zetten.

 
Denk er eens over na!

Iedere generatie glimlacht over haar ouders, lacht over haar grootouders en bewondert haar overgrootouders! ( William Somerset Maugham)

Maar waarom?

Zo het volgende verhaal kunnen zijn?

Wie niet steelt of erft, werkt tot hij sterft! Ik mag vermoeden dat u deze zegswijze kent. Bij mij hangt die tegeltjeswijsheid niet aan de muur. Ze straalt ook een zeker Bijbelse moedeloosheid uit. We zijn gedoemd om te slaven in het zweet onzes aanschijns tot in het uur van onze dood of zoiets. (Om het op zijn oud Vlaams te schrijven).

Een mens wordt er niet vrolijker van. Ik volg die leuze niet, ik heb geen zin om te zwoegen tot ik sterf. Stelen is ook niet aan mij besteed. En erven heb ik helemaal uit mijn wereld gebannen. Sinds jaar en dag ga ik ervan uit dat ik mijn eigen financiële boontjes moet doppen, en dat een rijke suikernonkel en het winnen van de lotto tot het rijk der sprookjes behoren. Dat uitgangspunt heeft zo zijn voordelen. Een mens leert op eigen benen staan. En als die suikernonkel toch uit de lucht komt vallen – je weet maar nooit – heb je toch nog een aangename verrassing.

Om maar te zeggen, erfenissen spreken een verwaarloosbare rol in je leven.

Misschien zitten vele onder jullie jarenlang te wachten op een erfenis van pa of ma, bompa of tante, in de vaste overtuiging dat die villa, dat halssnoer of die oldtimer hen eigenlijk van nature nu af toebehoort. Heel wat mensen vinden een testament ontzettend belangrijk, zeker als hun eigen naam erin vermeld staat. Maar wat betekent een testament eigenlijk? Hoe weet je dat je in het meest recente testament staat? Euh wel dat weet je nooit. Als je bompa je plechtig een testament overhandigt waarin te lezen staat dat zijn appartement aan de kust helemaal van jou is, dan weet je eigenlijk niks. Misschien heeft bompa wel vijf andere testamenten in de lade liggen waarin datzelfde appartement aan vijf andere kleinkinderen werd beloofd. Bompa’s doen soms rare dingen. En als een notaris een testament opmaakt, dan zal hij mooi noteren dat het jacht in Saint-Tropez voor nichtje X is en dat de juwelen in de kluis integraal naar neefje Y gaan. Sommige neefjes en nichtjes zijn er vast van overtuigd dat het wel waar zal zijn, want de notaris heeft het toch mooi opgeschreven. Tja, denkt u dat de notaris naar Saint-Tropez afreist om even te controleren of daar een jacht ligt? Brengt hij een bezoek aan de kluis, op zoek naar juwelen? Och heu … neen dus. Je hele leven lang hopen op die mooie erfenis, het lijkt me niet bevorderlijk voor je nachtrust. Je kunt ze dus maar beter uit je hoofd zetten, en openstaan voor verrassingen.

Doe dus gewoon verder zoals je bezig bent en leef gelukkig!

 
Uitstap zondag 7 juni 2015

BEZOEK AAN FORT VAN BREENDONK EN DOSSIN KAZERNE MECHELEN TER HERDENKING VAN EINDE TWEEDE WERELDOORLOG 70 JAAR GELEDEN!

Mooi weer! Iedereen op tijd aan de bus en dus waren we ook tijdig in Breendonk waar er eerst mogelijkheid was om met een koffie of thee helemaal wakker te worden voor de tocht door het verleden van het Fort van Breendonk.

Luc de gids was wel een speciale gast, want op zijn eigen speciale manier wist hij de verhalen te vertellen van de verschillende kamers, parodieerden soms de Duitsers die in het fort de baas waren, maar zijn verhalen werden met aandacht gevolgd.

Buiten en rondom het fort was het gezellig warm, maar binnen in de zalen en kamers was het hier en daar toch wat frisjes, maar dat deerde de aandachtige luisteraars van onze groep niet. Anekdoten in een verhaal brengen is altijd wel een manier om de zware beproevingen die de mensen in het kamp ondervonden wat te verdoezelen, maar het blijft wel aangrijpend hoe men met mensenlevens is omgegaan.

Na twee uur alle details gehoord te hebben was het tijd om Luc dag te zeggen en kon hij eindelijk een beetje op adem komen, want twee uur lang spreken zonder een slokje te drinken is volgens mij ook al een kleine pijniging.

Patrick loodste ons dan via de rustige wegen naar Mechelen waar we in restaurant Ushaya konden genieten van een fris drankje (of twee) en een lekkere maaltijd.
Dan was het tijd om verder te rijden naar onze volgende bestemming: Dossin Kazerne.

Eerst de overtollige jassen en tassen opbergen en ruim voorziene kastjes. Eerst in de aula een filmpje bekijken met de nodige moderne apparatuur per persoon voor geluid. Moderne technologie over een pijnlijk onderwerp maar de moeite waart. Dan bracht de vrouwelijke gids ons eerst naar het dak verdiep van waaruit we een mooi overzicht over de stad Mechelen hadden en ook een kijkje konden nemen op de oude binnenkoer van de kazerne. Daar leerden we ook dat het gebouw ontworpen is door Bob Van Reeth voor sommige onder ons welbekend. Het gebouw heeft een speciale vorm waarin alles verwijst naar het verleden en het aantal personen dat vanuit de kazerne werd weggevoerd.

De vier verdiepingen hebben allen een speciaal onderwerp als hoofdthema en op de vierde verdieping van het museum is er een tijdelijke tentoonstelling over WOI.

De muren van alle verdiepingen tonen de foto’s of silhouetten van alle mensen die vanuit de kazerne naar andere kampen werden overgebracht: indrukwekkend! Want sommige foto’s zijn in kleur en dit wil zeggen dat die personen het overleefd hebben. Het aantal overlevenden verminderd naargelang het jaartal dat ze werden vervoerd.

Onze gids heeft ons gedurende twee uur kennis laten maken met de grote problemen die er waren, de geschiedenis, de verschillen, de haat, de liefde en het verdriet. Op veel mensen zal dit een diepe indruk gemaakt hebben.

Wat hebben we van ons bezoek geleerd? Dat er spijtig genoeg ook nu nog haat, geweld, mishandeling, discriminatie is! Dat sommige mensen zich nog steeds laten opzwepen door fanatiekelingen, dat Hitler een sluwe man was die al vanaf zijn boek” Mijn Kamp” de basis had gelegd voor de vernietiging van sommige volkeren en dan vooral joden.

Dat goed gevoerde propaganda een sterk middel is om mensen te beïnvloeden, maar dat spijtig genoeg in sommige gevallen de mens een wreed dier kan zijn.

Er is nog werk aan de winkel om te komen tot een vreedzame samenleving.

vvm

 
Feest Vrijzinnige Jeugd weekend 8 -9 en 10 mei 2015!

Het Rafa Rafa spel werd wel een beetje in de war gebracht door de ziekte van één van de spelbegeleidsters, maar uiteindelijk viel alles goed mee. Knutselen, oefenen voor optreden van zondag, spelen, hotdogs, BBQ enz. het ging allemaal zo snel en de fuif werd weer eens een hoogtepunt. Zondag nog wat oefenen, ontspannen, frietjes eten en inpakken want de weg terug naar de feestzaal moest ook nu weer het welgekende file probleem doorstaan.

Intussen had de andere groep medewerkers de zaal voor optreden en feestzaal perfect klaargezet en was het wachten voor de ouders om hun feestelingen te zien aankomen.

Daar was de bus: verrassing sommige feestelingen waren nog leuk geschminkt! Koffers ophalen, dag zeggen op de speelplaats (in de zon!) en dan klaarmaken voor optreden.

De juffen hadden ook dit jaar weer hun uiterste best gedaan om er een mooi en gevarieerd optreden van te maken met verschillende thema’s: pesten, onverdraagzaamheid enz.

Natalie, Wendy, Sofie, Joke, Inge het was af! Bedankt en ook de aanwezige ouders en grootouders wisten dit te appreciëren te oordelen aan het applaus na ieder optreden!

Tijd voor het individuele diploma uitreiking en de geschenken met natuurlijk een bloemetje voor de mama ( het was toch Moederdag!).

Nog even wat tijd om de receptie verder te zetten en dan op naar de feestzaal voor het lekkere koude en warm buffet met daarna de desserten.

Ik val misschien in herhaling maar mijn hartelijke dank aan alle medewerkers die dit weekend hebben geholpen!

Was het een geslaagd feest? Het enige wat daarop te zeggen valt is dat op het einde verschillende ouders en grootouders ons persoonlijk kwamen feliciteren! Dat zegt genoeg denk ik.

vvm

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Pagina 7 van 14
Joomla Template by Joomlashack
Joomla Templates by JoomlaShack Joomla Templates